Masz wrażenie, że Twoje dziecko łatwo się rozprasza, trudno mu usiedzieć w miejscu albo często zaczyna różne zadania, ale ich nie kończy?
To mogą być objawy ADHD, czyli zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi.
ADHD nie wynika z „braku wychowania” czy złej woli dziecka. To odmienny sposób funkcjonowania układu nerwowego, który wpływa na uwagę, emocje, organizację działania i kontrolę impulsów.
ADHD może przejawiać się na wiele sposobów. U części dzieci dominują nadmierna ruchliwość i impulsywność, u innych, trudności z koncentracją, organizacją czy tzw. „bujanie w obłokach”.
Często obserwuje się:
- trudności ze skupieniem uwagi i łatwe rozpraszanie się,
- odkładanie zadań lub niekończenie rozpoczętych aktywności,
- niechęć do zadań wymagających dłuższego wysiłku umysłowego,
- gubienie rzeczy i zapominanie o codziennych obowiązkach,
- trudności z organizacją czasu i pracy,
- impulsywne reakcje i dużą zmienność emocji,
- nadmierną ruchliwość lub przeciwnie, wycofanie i częste odpływanie myślami.
Proces diagnostyczny obejmuje kilka etapów:
1. Konsultacja z psychologiem.
Podczas pierwszego spotkania psycholog rozmawia z rodzicami o rozwoju dziecka, jego trudnościach oraz mocnych stronach.
Rodzice wypełniają kwestionariusz Conners 3, narzędzie diagnostyczne wspierające ocenę objawów ADHD oraz trudności współwystępujących u dzieci i młodzieży w wieku 6–18 lat.
2. Spotkania z dzieckiem.
Kolejne 1–2 spotkania służą poznaniu dziecka. Psycholog obserwuje: sposób koncentracji, funkcjonowanie emocjonalne oraz zachowanie w różnych sytuacjach.
3. Omówienie wyników
Ostatnie spotkanie poświęcone jest omówieniu wyników diagnozy z rodzicami. Przekazywana jest opinia psychologiczna zawierająca opis funkcjonowania dziecka oraz zalecenia do pracy w domu i szkole.
Na podstawie opinii psychologicznej diagnozę ADHD może potwierdzić lekarz psychiatra.
Pozwala to dobrać odpowiednie formy wsparcia, takie jak: psychoedukacja, trening umiejętności społecznych, psychoterapia, dostosowania szkolne czy leczenie farmakologiczne.